Vrouwenongemak en flink zijn

16 jaar zit er al één in en vandaag moest ie eruit.
Vorig jaar kreeg ik nog een jaar uitstel maar meer zat er niet in.
Vandaag moest ik flink zijn.

Zes jaar geleden kwam ik voor m’n 3e Mirena spiraal bij de gynaecoloog. De beste man kreeg het exemplaar, dat mij vijf zwanger- en menstruatievrije jaren had bezorgd, er niet uit. Deze moest operatief verwijderd worden. Ondanks dat ik plaatselijk verdoofd en gedurende de wisseling extra werd bij verdoofd, leed ik helse pijnen. Vooral het plaatsen van de nieuwe Mirena gaf problemen en duurde lang. De gynaecoloog zei achteraf dat ik er maar van uit moest gaan dat dit het laatste spiraaltje voor me was. Ik dacht alleen maar: ‘ja, maar hóe gaat dat ding er in godsnaam ooit weer uit dan!’

Vorig jaar had ik een ingeving. Laat het m’n huisarts eerst maar eens proberen. Dat was een goed plan want ze gaf me nog een jaar extra. Op mijn leeftijd mag ie blijkbaar best nog een jaar langer zitten. Uitstel van executie.

Maar vandaag moest ik dus flink zijn. Moed indrinken leek geen goed idee, de afspraak was om 8:20 uur. Voordeel was dat ik mijn huisarts vertrouw.

Ik trek mijn broek en slip uit en neem plaats op de werkbank (!). Er ligt zo’n ongemakkelijk aanvoelend papieren laag op. Ik ben er klaar voor.
Mijn huisarts draait zich om en kijkt me aan … met een Petzl hoofdlamp op haar voorhoofd. Ze duikt, met de lamp op volle sterkte, tussen mijn benen en plaatst de eendenbek.
Voordat ik uitgelachen ben is het voorwerp van zes jaar vrees verwijderd. Ik kijk mijn huisarts met de lachtranen nog op m’n wangen verbijsterd aan. De hoofdlamp schittert in mijn ogen en het bewijs bungelt aan haar hand.

Zes jaar lang dacht ik regelmatig aan het pijnlijke moment dat zeker zou komen en wat niet kwam.
Ik was flink vandaag en ontspande me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *